ز یـبایی ، اگر نبود،
گلبن احساس ،
در شوره زار نگاه های سنگی ، می خشکید .
و کسی گیسوان خیـال را نمی بافت ....
و کسی رقص دل انگیز آب ها را نمی دید ...
و کسی بر سجّـا ده ی شهود ، نماز نمی خواند ...
و کسی ترانه نمی سرود ...
ز یـبایـی اگر نبود ،
مادران ، بر فراز کدامین قلّـه ، پرچم فتح می افراشتند ؟!!
زيبايي ، شاه بيت غزل آفرينش است .!
سلام بر زيبايي !
این هم غزل گونه ای دیگر که آن را چند سال پیش سروده بودم ... کاستی هایش پای خودم و اندک
لطفی اگر هست ،ارزانی شما !
ای آهوی خرامان ، چه دلربایی ای دوست !
ای عطر باغ و بستان، چه جان فزایی ای دوست !
من شوره زار حسرت ، تو سبزه زار عشرت
من در کجایم ای جان! تو در کجایی ای دوست!
ای دلبــر پری وش ، تو آبی و من آتـش
کی آخر این شرر را، خامش نمایی ای دوست ؟!
گفتم که در فراقت ، دل می زنم به دریا
دیدم درون دل هم، تو ناخدایی ای دوست !
ای یار دلکش من !، خاتون مه وش من !
گاهی تفقدی کن، بر بی نوایی ای دوست !
*******
یا حق !
.jpg)
" الکن "، به کسی می گویند که از توانایی گفتاری لازم برخوردار نبوده وکلمات را به سختی ادا می کند .
واین هم گفتگوی جالب دو الکن به روایت شاعر معروف دوره ی قاجار، قاآنی شیرازی......ببینید:
پیرکی لال سحرگاه زطفلی الکن
می شنیدم که بدین نوع همی راند سخن
کای ززلفت صصصبحم شششام تاریک
وی زچهرت شاشاشامم صصصبح روشن
تتتریاکیم و بی شششهد للبت
صصصبروتاتاتابم رررفت از تتتن
طفل گفتا مممن را توتو تقلید مکن
گگگم شو زبرم ای کککمتر ز ززن
ممیخواهی که ممشتی به ککلّت بزنم ؟
که بیفتد ممغزت ممیان ددهن !!
پیر گفتا : ووواللّه که معلوم است این
که که زادم من بیچاره زمادر الکن
هههفتادوههشتادوسه سال است فزون
گگگنگ و لالالالم به خخلّاق زمن
طفل گفتا : خخدارا صصدبار شششکر
که برستم یه جهان از مللال و ممحن
مممن هم گگگنگم مممثل توتوتو
توتوتوهم گگگنگی مممثل مممن
***************
اين شعر را قبلا در پرشين لاگ هم آورده بودم . گفتم شايد تکرارش خالي از لطف نباشد !
خوش باشيد ... راستي ! ... توي دعاهاتون سفارش ما رو هم به اوستا کريم بکنيد .
سروده ام براي تو که عشق مني !
صدايم کن !
.jpg)
صدایم کن ای دوست از دورها
که جا مانده ام در صف کورها
ز امیـــــد دیدارت ای مهــربان
مزار دلم پر شـد از گورهـا
به کوتاهیم داغ حسرت رسید
چه بالاست این دار منصـورها!!
چه گویم که صیاد دهر از دغل
فکنده ست در معبــرم تورها !
در این شهر،تا نقش ظلمت زدند
پریدند از بام هـا نورهـا !!
بیـا و مرا در شط نور خـود
رهـا کن زنیـرنگ منشــورها
فدايتان : قـمري 
